Ekonomi büyürken ahlakımız küçülmesin! Karapınar’da ekonomi geliştikçe, ticaret hareketlendikçe, insanlarımızın maneviyatından uzaklaştığı yönünde bir kanaat oluşuyor. Peki, bu düşünceye nereden varıyorsun, diye sorabilirsiniz.

Gün içerisinde çok sayıda esnafımızla sohbet ediyorum. Öyle esnaflarımız var ki kendi hatalarını da dobra dobra dile getiriyor, ilçemizin sorunlarını açık yüreklilikle anlatıyor. Bu sohbetlerde en sık karşıma çıkan sorunlardan biri ise vatandaşın aldığı ürünün parasını ödememesi, yani veresiye meselesi.
Bir esnafımızın anlattığı şu sözler gerçekten düşündürücü:
"Veresiye defterimi yaktım. Çünkü insanlar aldıklarının parasını ödemiyor. Babamın zamanında da veresiye defteri vardı. Onun da defterini yaktım. Artık alışverişlerimizi peşin yapıyoruz."
Düşünebiliyor musunuz? Yıllardır esnaflık yapan insanlar, vatandaşına güvenerek verdikleri ürünlerin parasını alamadıkları için veresiye defterlerini yakmak zorunda kalıyor.
Peki, insan hiç düşünmez mi? Parasını ödemediği bir ürünün karşılığı olan hak, kimin hakkıdır? Haram olan bir lokmayı insan nasıl gönül rahatlığıyla yer?
Hepimiz oturduğumuzda dürüstlükten, doğruluktan, kul hakkından bahsetmiyor muyuz? Peki, söz konusu kendi menfaatimiz olduğunda bu değerleri neden unutuyoruz?
Bu mesele sadece bir alışveriş meselesi değildir. Bu, doğrudan doğruya ahlak meselesidir. Kul hakkıdır!
Üstelik insanın kendisine şu soruyu sorması gerekiyor: Çocuğunun önüne, parasını ödemediğin bir alışverişten gelen lokmayı nasıl koyarsın? Çocuğunu bu yanlışa nasıl ortak edersin? Unutmayalım ki çocuklar en çok söylediklerimizden değil, yaptıklarımızdan örnek alırlar. Bugün bizim yaptığımızı yarın onlar da yaparsa şaşırmaya hakkımız var mı?
Elbette esnafımız da kusursuz değildir. Her meslekte olduğu gibi esnaflarımız arasında da hatalı davrananlar olabilir. Vatandaş bir esnaftan memnun değilse alışveriş yapmaz, başka bir esnafı tercih eder. Bu kadar basit. Ancak bir esnaftan alışveriş yapıp karşılığını ödememek, hiçbir şekilde haklı gösterilemez.
Üstelik mesele yalnızca veresiye defterleriyle de sınırlı değil. Elden borç alıp geri ödemeyenler de var. İnsan, kendisine güvenilerek verilen borcun sorumluluğunu taşımalıdır.
Sosyal medyada dürüstlük gösterisi yapmak, güzel sözler paylaşmak, ahlaktan ve maneviyattan bahsetmek elbette kolay. Asıl mesele, bu değerleri günlük hayatımızda uygulayabilmektir. Dürüstlük, sadece paylaşım yaparken değil, kimsenin bizi görmediği yerde de dürüst kalabilmektir.
Esnaflarımız bu ilçenin insanlarıdır. Çarşıda, pazarda, düğünde, cenazede, her gün karşılaştığımız, selamlaştığımız insanlardır. Birbirimizin yüzüne bakacağımızı, aynı sokaklarda yaşamaya devam edeceğimizi unutmayalım.
Gelin, bu hastalığı birlikte yenelim.
KÜÇÜK YAŞTA BÜYÜK ÖRNEK: İKİ GÜZEL ÇOCUK
Bütün bu karamsar tablonun ardından, yüreğimizi ısıtan, geleceğe dair umutlarımızı yeşerten güzel bir olayı da anlatmak istiyorum.
Eymen Hastaoğlu (Arıkan) ve Mustafa Dikili isimli iki güzel evladımız, Sultan Selim Camii'nin bahçesinde bir cüzdan buluyor.
Ne yapıyorlar biliyor musunuz?
Cüzdanı açıp içindekilere bakmak, parayla ilgilenmek yerine, hiç açmadan caminin imamı Niyazi Hoca'ya teslim ediyorlar. Niyazi Hocamız da cüzdanı cami içerisinde sahibine ulaştırıyor. Cüzdanın içerisindeki para ve kimliklerin eksiksiz olduğu öğreniliyor.
İşte doğruluk, işte dürüstlük, işte güzel ahlak!
Henüz küçücük yaşlarında iki evladımızın sergilediği bu davranış, hepimize örnek olmalı. Cüzdanı açmadan teslim etmeleri, aldıkları terbiyenin ve ailelerinden gördükleri güzel eğitimin ne kadar kıymetli olduğunu gösteriyor.
Eymen ve Mustafa'yı yetiştiren ailelerini, bu güzel davranışın gerçekleşmesine vesile olan Niyazi Hocamızı gönülden tebrik ediyorum. İki evladımıza da helal olsun!
Aslında bu iki çocuğumuz bize çok önemli bir mesaj veriyor: Dürüstlük yaşla, parayla, makamla ölçülmez. Dürüstlük, insanın karakterinde ve aldığı terbiyede saklıdır.
Bir tarafta aldığı ürünün parasını ödemeyen, esnafı veresiye defterini yakmak zorunda bırakan insanlar; diğer tarafta buldukları cüzdanı içini bile açmadan sahibine ulaştıran iki küçük yürek…
Hangisi geleceğimizin örneği olmalı?
Karapınar'da ekonomimiz büyüsün, esnafımız kazansın, vatandaşımız refah içinde yaşasın. Ancak bütün bunları yaparken ahlakımızı, vicdanımızı ve maneviyatımızı kaybetmeyelim.
Çünkü bir ilçenin gerçek zenginliği sadece parasıyla, ticaretiyle, binalarıyla ölçülmez. İnsanlarının birbirine güvenmesiyle, hakkı gözetmesiyle ve dürüstlüğüyle ölçülür.
Unutmayalım: Veresiye defterleri yakılmasın, güvenler yıkılmasın. Çocuklarımıza güzel sözler değil, güzel davranışlar miras bırakalım.
Eymen ve Mustafa gibi çocuklarımızın sayısı artsın. Onların dürüstlüğü hepimize örnek olsun.
Ne mutlu dürüst yaşayanlara, ne mutlu kul hakkından korkanlara!