Ne yazık ki okumayan, araştırmayan, sorgulamayan bir topluma dönüşüyoruz. Özellikle sosyal medya, gençlerimizin zamanını, dikkatini ve düşünme becerisini adeta esir almış durumda.

Sosyal medyaya bir bakın; okumadan profesör, araştırmadan doktor, hukuk bilmeden avukat, adaletin ne olduğunu sorgulamadan hâkim kesilen ne çok insan var! Herkesin söyleyecek bir sözü, verecek bir hükmü, dağıtacak bir aklı var. Ancak çoğunun bilgisi birkaç dakikalık videolardan, kulaktan dolma bilgilerden ve başkalarının yorumlarından ibaret.
Daha da düşündürücü olan ise öğrencilerimizin hâli… Merak etmeyen, soru sormayan, bir konunun derinine inmeyen, öğrenmek ve anlamak için çaba göstermeyen bir nesil yetişiyor. Bilgiye ulaşmak hiç bu kadar kolay olmamıştı ama bilgiyi gerçekten öğrenmek, özümsemek ve doğruyla yanlışı ayırt etmek de sanki hiç bu kadar zorlaşmamıştı.
Peki, bu noktada ailelere ve okullara hiç mi sorumluluk düşmüyor? Elbette düşüyor. Hatta en büyük sorumluluklardan biri onlara ait. Çünkü okuma alışkanlığı önce ailede başlar. Çocuğuna kitap okumayı tavsiye eden ama eline hiç kitap almayan bir anne babanın sözleri ne kadar etkili olabilir? Çocuklar söylenenlerden çok, gördüklerini örnek alırlar. Evlerde kitapların yer aldığı, okumanın ve fikir alışverişinin günlük hayatın bir parçası olduğu bir ortam oluşturmalıyız.
Okullarımız da yalnızca sınav kazandıran, müfredat yetiştiren kurumlar olmaktan çıkmalı; düşünen, sorgulayan, araştıran ve merak eden bireyler yetiştirmeyi öncelemelidir. Öğrencilerimize sadece bilgi vermek yetmez; bilgiye nasıl ulaşacaklarını, kaynakları nasıl değerlendireceklerini ve öğrendiklerini nasıl yorumlayacaklarını da öğretmeliyiz. Kütüphanelerimizi canlandırmalı, kitap okuma saatlerini artırmalı, araştırma ve tartışma kültürünü geliştirmeliyiz.
Sosyal medyayı tamamen hayatımızdan çıkarmak elbette mümkün değil. Ancak onu hayatımızın merkezine koymak yerine bilinçli kullanmayı öğrenmeliyiz. Özellikle çocuklarımızın ekran başında geçirdiği zamanı dengelemeli, kitapla, sporla, sanatla ve gerçek hayatın sosyal ilişkileriyle buluşmalarını sağlamalıyız.
Aile, okul ve toplum bu konuda birlikte hareket etmelidir. Öğretmenlerimizin, anne babalarımızın ve eğitim yöneticilerimizin bu meseleyi yeniden ve ciddi biçimde ele alması gerekiyor.
Unutmayalım; ekrana bakmak okumak, bir videoyu izlemek öğrenmek, yorum yapmak da bilgi sahibi olmak değildir.
Bir toplumun geleceği, ne kadar konuştuğuyla değil, ne kadar okuduğu, araştırdığı ve düşündüğüyle şekillenir.
Çünkü okumayan insan kolayca inanır, araştırmayan insan kolayca yanılır, düşünmeyen insan ise başkalarının fikirleriyle yaşar.
İhtiyacımız olan; her konuda hüküm veren değil, önce öğrenmeye çalışan; bilgiçlik taslayan değil, bilgiye ulaşmak için emek veren; sadece konuşan değil, okuyan, düşünen ve üreten bir nesildir. Unutmayalım, geleceği sosyal medya yorumları değil, bilgiyle donanmış, sorgulayan ve düşünen nesiller inşa edecektir.