Umutlar denizinin ortasında bir adada doğar her insan.Yakamızı bırakmayan bir hisle yaşar gideriz.Hep birşeyler eksiktir ama ne? O tamamlanmamışlık hissi hep vardır içimizde.Bizi ne tamamlayacak?Ne olmalı ki herşey tamam olacak,eksiğimiz gediğimiz kalmayacak.İpin ucu birbirine bağlanacak.Şimdi ile geçmiş,şimdi ile gelecek birbirine bağlanacak.Sonra..Adadan umutlar denizine dalar dalar çıkarız.Hep eksik olan ve ömrümüz boyunca bitmeyecek olan eksiği bulup çıkarmak için.Her dalıştan vurgun yiyerek çıkarız.

           Önce ipin ucu çocukluktur,diğer ucu büyüme umutları.Ah şu okul bitse,sınav telaşları bitse,uçurtmam olsa,istediğim liseyi kazansam herşey tamam olacak.Kazanamayan,ipin ucunu kaçıracağını düşünür.Liseyi kazanır ipin ucu elindedir,bu sefer üniversite eksiktir.Ah o ipin ucu yine bir araya gelememiştir.Sanki bir boşluk hayat da o boşluğu doldurmak için sahne.Sonra üniversite de olur.Yine dolmaz o boşluk.İyi bir yaşam,iyi bir gelir,belki araba,belki ev onlar da oluverse çok çok daha güzel olacak herşey demeye başlarız.Bunları düşünürken belki de sevmeye ihtiyacım var onu da bulursam demeye başlarız.Sevmek,sevilmek en anlamlı en derin aşkı bulmak.severiz, aşık oluruz. oda bizi sever hayat tamamlanacaktır. Ruh ikizi düşüncesinin çıkış noktası bu olsa gerek. Birilerinin adına şiirler yazarız, neredeyse şair olacak şekilde. Belkide aynı anda başka gönülde bize de yazılıyordur şiirler. Sen birini seversin o başkasını, seni seven yürekten habersizce. Orada da gelmez ipin ucu bir araya. Bir merhabayı yıllarca beklemek, bir bakışı yakalamaya çalışmak , belki görürüm umuduyla onun geçtiği sokaktan geçmek defalarca. Sır gibi taşımak,içinde büyütmek.  Ne zaman düze çıkacağım derken ....
          Hayatını onunla birleştirirsin. Lakin yine bir tuhaflık vardır. En saf haliyle sevsek, sevilsek de hala hayat eksiktir. Birlikteyken dahi onu özlediğinizi fark edersiniz. En çok birlikteyken korkuya kapılırsınız. Bu dünya da birleşende ayrılabilir. İlkbaharın sonbaharı da vardır. Gündüzün gecesi, aydınlığın karanlığı.Hayatın önüne ölüm dikilir.Tam bağladım ipleri demişken ayrılık.Koca bir dağ gibi dikilir.Sevdiğimiz dağlar ayırır bu sefer bizi.Ne demiş büyükler iki iyiliksiz bir dünya..
          İpin ucu birbirine bağlanmalı,bu olmazsa  olmaz hepimizin.Evlenince ev,ev olunca çocuk ipin ucu bağlanır sanki.Sonra bir emekli olabilsem eksik gedik kalmayacak.Hele bir de şöyle temiz hava da pınarlar arasında,sessiz sakin yaşayabilsem herşey tamam olacak. Sonra?
          Sonra;ölürüz hala birşeyler eksiktir.Hadi ölünce sevemezsem seni.Bu dünyada  ipin ucunu birbirine bağlayamamış,iki yakamızı bir araya getirememişizdir,varın ötesini siz düşünün.
                                                                                                                                  Ne kadar sürcilisan etmiş isek aşk ola... 
 
 

- - - -