Bazen size yar'dan kalan tek yadigar!
Yar'inizi konuşabileceğiniz insanlar.
Gülümsüyordu o gülümsediği için.Gülümseyerek konuştuğu için.Sakinleşiyordu o sakin olduğu için.Artık korkmuyordu.Ona korkma dediği için,üşüme diyen bir annenin sözünü dinler gibi.Olur üşümem diyordu.Gerekirse donarak ölürüm ama üşümem! Duydum ki tam da o dediği için üşümem derken Rabbim suskunluğumu en güzel dua eyle diye Rabbine halini arz eder olmuş.
''Biz her insanın kaderini kendi çabasına bağlı kıldık.'' (isra-13) ayetinin ferahlığına sığınmış bir durumda kaderin inceliğini tefekkür etmekte.Kader kimine kılıçtan ince kimine kılıçtan keskin.Gönlüm kırıldı,tahammülüm kalmadı denilen yerde sabrın şahlanışıdır.''Ah ulan dünya şimdi senin gelmişini geçmişini diye şaha kalkası var da dilimin.Gelmiş ceddime,gelecek neslime dokunur diye susuyorum.Ulan dünya birgün sızarım içine sessizce.Gör o zaman nasılmış içime dert olmak.İçine mevt olayım da taşı bakalım vebalimi.'' demelere hiç benzemez.Çünkü yükü dünyaya sırtlamak yükü hafifletmez,insan zülum eder;dünya hükmeder.Hepimiz dur gitme sensiz başedemem bu duygularla derken,başedebilirsin diyen sesi çok seviyoruz.Büyük şairin küçük şiiri olmaz.Mevlana şöyle der:''Karınca süleymanlık dilerse,hor görme,himmetine bak.'' Demek ki herkesin büyüklüğü,gayretiyle orantılı olacaktır.Gayret etmemek,hikmetin hükmüne tahammülsüzlüktür.Bunca kederin! Seni sırf makama davet için olduğunu fark etmek gerek.Fark edememek samimi yürekleri ömrümüzün sonuna kadar kaybedeceğimizin işaretidir.Kimsenin umudunu kırmamak gerek belki de dünyada sahip olduğu tek şey o'dur.Belki sizden sonra kimseye o umudu bağlayamayacaktır,kabuk bağlayan bir yara gibi sızlayacaktır.O yüzden sonunu bilmediğin yolların vebalini almamak herkesin hayrına olur diye düşünüyorum.
''Bir an bekle!
Arkana dön ve unuttuklarını anımsa.
Kaybettiysen ara,kırdıysan af dile,
Kırıldıysan af dile;Çünkü hayat çok kısa.'' (Şems-i Tebrizi)
Ne kadar sürcilisan etmiş isek aşk ola..