İlk adımı attığım günü hatırlıyorum… Tam 32 yıl önceydi ama sanki daha dün gibi aklımda. Zaman nasıl da su gibi akıp geçmiş. O günlerden bu yana çok şey değişti: Makaralı fotoğraf makinelerinden dijital kameralara, daktilolardan cep telefonlarına geçtik. Ama değişmeyen tek şey, her sabah aynı heyecanla uyanmak ve halkı doğru bilgilendirmenin sorumluluğuydu. İşte gazetecilik, tam da budur.
O yıllarda fotoğraflarımızı çektikten sonra, Hamza Ardıç ve Pınar Fotoğrafçılık’ta filmleri banyo ettirip keser, Karapınar Seyahat’le otogara gönderirdik. Oradan da gazeteye ulaşırdı. Şimdi baktığımda, bugünün teknolojisi o günlere göre inanılmaz kolaylıklar sunuyor ama o dönemlerin emeği ve ruhu bambaşkaydı.
Yıllar geçtikçe meslekte 'eski' sayılmaya başladım. Ama bu geçen yıllar bana sadece tecrübe değil, aynı zamanda eşsiz dostluklar ve anılar da kazandırdı. Ulusal medyada muhabirlik yaparken, Türkiye'nin saygı duyulan gazetecilerinden eğitim almak, onların yanında yetişmek benim için tarifsiz bir onur oldu. Konya'da hâlâ “üstat” diye anılan o değerli isimlerle aynı çatı altında çalışmak, genç meslektaşlarımızın belki de hayal bile edemeyeceği bir ayrıcalıktı.
İlçemizi tanıtmak adına ulusal gazetelerde ve televizyonlarda yaptığım programlar benim için her zaman büyük bir gurur kaynağı oldu. Her yayında Karapınar'ın sesi olmak, bu mesleği daha da anlamlı hale getirdi.
1993 yılında Konya Postası gazetesinde başladığım bu yolculukta, bugün 32 yılı geride bırakmış olmanın mutluluğunu yaşıyorum. Şu anda Yeşilpınar Gazetesi’nde, TRT’de ve İHA’da görev yapmaya devam ediyorum.Ayrıca ilçemde Cumhurbaşkanlığı İletişim başkanlığından alınan "Sürekli basın kartına" sahip tek gazeteci olmanında mutluluğunu yaşıyorum. Bugün tekrar seçim hakkım olsa, yine hiç düşünmeden gazeteciliği seçerdim. Çünkü bu meslek, doğru yapıldığında topluma hizmet etmenin en güçlü yollarından biri.
Bu uzun yolda bana inanan, destek olan, yanımda duran herkese özellikle haklarını hiç bir zaman ödeyemeyeceğim aileme yürekten teşekkür ediyorum. Sizler olmasaydınız, bu yolculuk eksik kalırdı. Hepinize sonsuz şükranlarımı sunuyorum.