Geleneksel toplumda erkek çocuğa kız çocuğundan daha fazla değer verilir. Bu erkeğin el emeğinin, bilek gücünün kırsal kesimdeki öneminden gelen bir ayrıcalık, bir üstünlüktür. Asıl neden ekonomiktir. “Erkek çocuk kendi ocağımızı, kız çocuk başkasının ocağını tüttürüyor” diyen de annedir. Oğullar baba toprağını sürerek, aile adını sürdürerek babaya güç katar. (Yörükoğlu,1983 S:41)
Belirgin kız, oğlan ayırımı şehirlerde de tümden kalkmış değildir; ama açıkça dile getirilmez. Kırsal yörede yetişkin erkek evlat emeklilik geliri sağlayan bir yatırımdır, yaşlılık güvencesidir. Sosyal güvenliğin bulunduğu kentlerde bu beklenti azalmakta ama
tümden kalkmamaktadır.
Günümüzde her ne kadar çocukların cinsel farklılığıyla ilgili genel bir ayrım söz konusu olmasa da bazı aileler bu farklılığı çocuğa hissettirmektedir. Özellikle ilk çocuğun erkek olması istenmektedir.
Hem erkek hem kız çocukları olan ailelerde cinsel farklılığı olan çocuklarda birine ötekinden farklı davranmaları, çocuklar arasında ayrım yapmaları, çocukların kişilikleri üzerinde olumsuz etkilerini hemen gösterir. Kardeşler arasında ayrım olduğu için, çocuklar birbirleriyle olan ilişkilerinde sıkıntılar yaşarlar.
Anne babanın çocuklarından birine daha ayrıcalıklı davranması o çocuğun şımarmasına diğer çocuğun da kendini ailenin değersiz bir üyesi olduğunu hissetmesine neden olur. Bu durum da ailedeki ilişkileri olumsuz etkiler.
Yılmaz’a göre (2004,S:64) çocuklarımızın sağlıklı büyümeleri önündeki en önemli engellerden bir tanesi de ailedeki farklı kardeşlere farklı tutum ve davranışlar
sergilenmesidir.
Anne babalar farkında olmadan çocukları arasında zaman zaman ayrımcılık eğilimine düşmektedirler. Bu davranış da çocuğun kişiliğini olumsuz etkilemektedir.